خونشون توی جنوبی ترین نقطه ی شهر بود.گاهی وقتا با دوستش می نشست و محله شون روقسمت

می کردو هی می گفت خونه ی ما بالای شهره و خونه ی شما جنوب شهر اونوقت بود که دوستش با

کلی کل کل کردن می گفت نه ما مرکز شهر هستیم بعدشم کلی با هم می خندیدن....

از اتوبوس که پیاده میشدمسیر خونشون رو با سرعت طی می کرد تا هر چه سریع تر برسه خونه اون

محله بهش آرامش میداد گاهی هم دلهره اما همین که به کوچه شون می رسید انگار تمام آرامش دنیا

رو بهش میدادن گاهی وقتا هم خیلی دلش می گرفت با همون دوستش می رفت شاه چراغ کلی با هم

درد دل می کردن اما با تمام دغدغه هاش خیلی آروم بود توی خونه سعی می کرد خیلی خوب باشه

همون دختر نجیبی که این روزا همسایه ها بهش نسبت داده بودن....

حالا دیگه فقط به این فکر می کنه که چقدر جنوب شهرشون خوشکله...از امام زاده جنوب جنوب

شهرشون گرفته تا مرکز و بالای جنوب شهر صفا و صمیمت فریاد میزنه...میره و میره تا میرسه به شبای

احیا و دوباره توی امام زاده...چقدر باحاله وقتی که جا کم میاد وقتی هیچی نیست زیر پات پهن کنی

حتی یه تیکه موکت(خودش می گفت باحاله نمی دونم چرا؟!!!)

اینقدر با دوستش میگردن تا بالاخره تصمیم میگرن برن بالای امام زاده اونجا هم خیلی شلوغ بوده ولی

یه جای دنج گیر میارن و وقتی به خودشون میان جوشن کبیر رو شروع کرده بودن تا میان توی حس و حال

دعا هر کی ردمیشده یه یادگاری هم بهشون میداده و حسابی پاهاشون رو له میکرده به قول خودشون

که می گفتن نمیدونیم پا به این بزرگی رو نمی دیدن؟!!!جوشن کبیر رو که می خونن تصمیم میگرن هر

کدوم 100 بار سوره قدر رو بخونن اما انگار مداحه خیلی پارازیت می انداخته تا میومدن گریه کنن

خنده شون می گرفته؟!!!و یه چیز دیگه که هر سال برام تعریف می کنن با این که تکراریه اما کلی با هم

می خندیم....

تموم که میشه تصمیم میگرن برن خونه ی اونی که مرکز جنوب شهره انگار خیلی هم خسته نبودن

احیای این دو تا ساعت 6 صبح طول کشیده بوده....

هر وقت این چیزا رو برام تعریف می کنن به این نتیجه میرسم که جنوب شهری ها هیچی هیچی که

نداشته باشن یه جفت مرام و معرفت دارن که اونا خیلی بهش می نازن...خوش به حالشون...دمشون

گرم...

در کلبه ی ما رونق اگر نیست صفا هست....

التماس دعا

یا علی