به نام او که مبداء کلام است

 ...تمام کمدش رو ریخته بود بیرون اما هر چی میگشت اون سی دی رو پیدا نمی کرد...ویندوز،آفیس

انتی ویروس ها همش بود الا اون یکی...اعصابش حسابی ریخته بود به هم...همین طور که داشت

کمدش رو میگشت یه دفه چشمش خورد به یه دفتر...چقدر خاک خورده بود از اون ته ته ها اوردش

بیرون...دیگه حتی پیدا کردن سی دی رو هم یادش رفته بود...اصلآ دیگه حواسش نبود که زیاد وقت

نداره... غرق خوندن دفتر شده بود...تک تک خاطره هاش براش زنده شد..

گاهی از خودش و دست خطتش می خندید از چیزایی که نوشته بود... چقدر به بچه بودن خودش

حسادت کرد...دلش تنگ شده بود واسه همون صداقت و پاکی...گاهی هم اشک تموم چشماش رو پر

می کرد...ولی بیشتر اشک شوق بود تا....چقدر با دوستش(همون که خونشون جنوب جنوب شهرشون

بود یادتونه که...)یه شعرایی رو زمزمه می کردن:

 چندی است دلم غبار راهت شده است   مشتاق نگاه گاه گاهت شده است

 از بس که دو چشم مهربانت زیباست      آینه هم مشتاق نگاهت شده است

 این شعر رو تو دفترش نوشته بود یه عالمه هم گل منگلیش کرده بود ولی هر چی فکر می کرد یادش

نبودچرا اینو نوشته ولی انگار خیلی هم براش غریبه نبود تصمیم گرفت از دوستش بپرسه شاید اون

می دونست....یه چیزایی هم از رمان هایی که خونده بود نوشته بود راستی چقدر براش مسخره بودن

 اون نوشته ها...

 یه دفه رسید به یه سری شعر و درددل خودش در مورد محرم حتی خودشم از حرفاش سر در

 نیاورد فقط این جمله رو اخر متنش نوشته بود(بهترین محرم من امسال بود به امید...)هر چی فکر

 کرد یادش نیومد که نیومد...ولی بازم دلش تنگ شد واسه اون ماه های محرم...امسال اصلآ بوی

محرمی براش وجود نداشت...حسش نمی کرد...به این فکر می کرد چقدر این روزا مسیرا رو پیدا میاد

بلکه محرم رو توی چادرای عزاداری پیدا کنه...ولی اونجا هم حسش نمی کرد...انگار محرم رو درون

خودش گم کرده بود....

 دوباره چشمش خورد به دفتر(نوشته بود با تمام وجود برای امام حسین که بیشتر از همه ی اماما

دوستش  دارم یه خورده از لفظ بچه گانه و اون شعری که نوشته بود خندش گرفت ولی در همون حال

چشماش پر اشک شده بود:به شرجی ترین سایه می بارمت/ببین با کدام ایه می ارمت/غزل

مهربان تر شده مهربان/به جان خودت دوست می دارمت)...ارزو می کرد کاش اون لحظه ها براش

زنده میشد...اون موقع ها 12 سال بیشتر نداشته اما چقدر بزرگتر از الانش بوده حتی اگه بچه گانه فکر

می کرده...دفتر رو بست...وسایلش رو بدون اینکه مرتب کنه همه رو ریخت تو کمدش...سی دی رو هم

بی خیال شد...فقط به محرم فکر کرد...به امسال...چرا هیچی براش رنگی نداشت نه تابستون...نه ماه

رمضون...نه محرم...حتی شیراز و خیابوناش همونایی که خیلی دوست داشت توش قدم بزنه ....چرا

اینجوری شده بود...دوست نداشت بیشتر از این فکر کنه...دوباره رفت سراغ دفتر... پر از شعر بود پر از

خاطره ...کاش محرم محرم بود اینو گفت و رفت سراغ کاراش...

التماس دعا